 |
РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ
|
|
Вобразы мілыя роднага краю,
Смутак і радасьць мая!..
Якуб Колас
|
|
|
|
|
|
|
Нізка абаранкаў
|
(Быль, якая здарылася са мной) Павесіў на шыю нізку абаранкаў, бацьку купіў катанкі і пешкам цераз усю Беларусь іду да Айчыны. Пад Ваўкавыскам у пагудастай баравіне сустрэў бабульку, зарослую вехатнікам і вужоўцам, зь цяжарнаю ваўчыцай пад лядачым крысом. – Хто гэта выў? – пытаю палажніцу. – Мы, – сказала ваўчыца і пяшчотна зьлізала самасейку-сьлязу з бабульчынай шчакі. – Пэўна, галодныя. Калі апошні раз сілкаваліся? – На пахаваньні Вячкавым, – адказала ізноў ваўчыца. Шкада дрымучую бабульку, шкада цяжарную ваўчыцу, анёж шкада і нізкі абаранкаў, што нясу матулі. Але зьняў яе з шыі і паклаў каля жывога чэрава. – Як назавеш дзіцёнка? – Імя яму дасьць народ наш. – А дзе ён, народ ваш воўчы? – Паснуў па бярлогах ды логвах. – Ну, бывайце! I мне вельмі трэба пасьпець да сваёй Айчыны. Ці доўга ішоў, ці мала, але на паўдарозе сустрэў босую падчарку, яна, прытуліўшыся да заблуднай цялушкі, грэла маленькае цельца. Прыйшлося і яе абуць у катанкі, што купіў бацьку. А вось і Айчына, а каля яе рыпучых весьніцаў стуленыя бацька з маці, як тыя два птахі пад кастрычніцкімі зябамі. – Матуля, нёс я табе на шыі нізку абаранкаў – не данёс. Бацька, нёс я табе цераз плячо катанкі – не данёс. Колькі было веставых крыжоў на шляху, столькі сустрэў пакутнікаў. А вы ж самыя ўсё жыцьцё мяне вучылі: не абміні гаротніка.
|
|
|
|
|
Падабаецца
Не падабаецца
|
|
2009–2020. Беларусь, Менск.
|
|
|